İnsanlar öyle paylaşım düzenleri uyduruyorlar ki adaleti bir tür afyon kullanarak sağlamaktan öteye gidemeden, eninde sonunda yönetici ve egemen zümrenin kayırıldığı bir sistem oturtmaktan öteye gidemiyorlar. Hele yirminci yüzyıldan sonra işin iyice cılkı çıkmadı mı? Bir yanda emeği ve toplumculuğu savunduğunu iddia ederek sömürgenlik yapan politbürolar, bir yanda serbest teşebbüsü ve bireyciliği savunduğunu iddia ederek sömürgenlik yapan batı tipi parlamentolar,… Halkları peşlerinden sürükleyerek birbirine cephe aldıranlar da onlar oldu, birleşip yeni dünya düzeni yaratırken halkları kürede kaynaştırmaya zorlayanlar da onlar… Bir ayrıl bir birleş, yamalı bohçaya çevirdiler canım dünyayı…

Arada en çıkıntı hareketler Batı’da 68’leri ve Doğu’da 89’ları da es geçmemeli. Ne istediğini tam olarak bilmeden, fakat istemediği net bir biçimde belirgin yığınların nümayişlerle başlayan kasırgalarına sahne oldu bu dönemler… Sonuç? Küreselleşen dünya ekseninde kaynaşmaya zorlanan ve tek talep altında birleştirilen yığına dönüştüler. Hoş hepimiz Komünizm çöktü, tek dünya Kapitalist Dünya diyoruz olur olmadık ancak Kapitalistler de alternatifsiz, rakipsiz, düşmansız kalınca ayakta kaldı mı sanki? Batıda entegre bahanesiyle tüketmekten başka bir işe yara(tıl)mayanlar ile Doğuda bir anda serbestliğe kavuştuğunu sanan ancak daha da sıkı ve fakir hayata sürüklenenler ekseninde ilerleyen ve yakınlaşmanın bir nefes kadar mesafeye indirgendiği bir dünya düzeninde bulunmakta değil miyiz? Nefes kadar yakın olanı yüzyıllardır sadece Tanrı olarak bilirken artık başkaları da eklenmeye başladı. Haa güçleri aynı orandadır değildir orası inanç ile ilgili bir mevzu ama yakınlık mesafesi artık abartılı olarak bu boyuta geldi sanki. Hala inanmak istemiyorum ama yaşananlar da bunu gösteriyor gibi.

İçiniz bu manzara karşısında tuhaflaştıysa enseyi karartmanızın lüzumu yok. Eğer aza kanaat ederseniz –yani, paylaşım pastasında daha fazla adil olunmasını, en azından insanın temel gereksinimlerinin belli ölçüde de olsa herkese sağlanmasını uygularsanız- çoğu bulursunuz, çokluk tabii manevi anlamda… Neyi mi bulursunuz sanki? Bir köşede bıraktığınız manevi değerleri bulursunuz sanki… Hatta bakarsınız fazilet, adalet, vicdan gibi değerler de bir bakmışınız sizi de kapsamına alıvermiş. Ütopik bir görüntü gibi ama bunu böyle bir dünyada bile düşleyebiliyor olmak zaten bir adım sayılır, gerisi de hepimizin yapısına kalmış. Pasta hepimize yetecek kadar büyük, yeter ki bunu görebilecek kadar bakış açısı sahibi olabilelim.

Arifi tarifi bir yana bırakacak olursak, şu sıcak günlerde etrafta ne olup ne bittiğine kulak verdiğimizde: ekonomik krizin çemberi kesmesi, yargıç ve savcıların haftalardır atamalarının yapılamamasının verdiği sıkıntı, herkese mavi boncuk misali açılımlar(?), Fenerbahçe’nin çiçeği burnunda 2 transferi, Aslantepe’nin bitmek bilmeyen inşaatı, Deniz Seki’nin hapisanede ellerinin paspas yapmaktan nasır tutması, Sertab Erener’in yeni şarkısı, Giresun’daki sel, Eskişehir Kentpark Yapay Denizi’nin açılışı, ve sair… Peki biz sıradan yurttaşın gündeminde hangisi öncelikli? Çoğunluk ekonomik gündem haricindekiyle pek alakalı sayılmaz, kendi hüsnükuruntularıyla kavrulur gider. Kimi depresyona girer, kimi uykusuz geceler yaşar, kimi kendini yemeye verir, kimi ilk fırsatta bir yerlere kaçar,… ama bilse ki o gündemi biraz akışına bıraksa ve kendine birtakım uğraşlar bulsa o sıkıntılar o günler nasıl geçer…

Demesi kolay dediğinizi duyar gibiyim… Doğru, önemli olan birinin dürtüklemesiyle ya da iç dürtüklemeyle bunu yapabilmek. Bu yazıyı okuduktan sonraki ilk akşamınızda uyumadan önce bir saat evvel uzanıp bir düşünün ne yapabileceğinize dair… O gece bulamasanız da bunu bir süre yaptığınızda bir fikir çıkacaktır ve onu uygulamaya döktüğünüzde bakın bakalım neler olacak… Hareketsiz kalmaktansa bir atımlık barutu kullanarak çabalamak, yaşam belirtisidir. Denemeye değer… ;)

Daha güncel ve aleladenin ötesinde gündeme dair yazılarla yine 51promil.net’te devam… :)

Her şeyi geride bırakıp, şu yaşadığım yeri 1 aylığına terk etmek istiyorum. Geldiğimde 1-2 hafta alışamam belki, sonra dönerim normale. Ama herşeyiyle bırakıp gideyim, alabildiğim kadar para alayım yanıma. 1 ay boyunca buradaki kimseyi arayıp sormayayım, kimseden de telefon gelmesin. Plan program olmasın, çıkayım yola. Eski arkadaşlarımı bulayım, onlarla zaman geçireyim biraz. Sonra sahile gidip içerim belki. Yıkık dökük bir pansiyonda sıcak suyu akmayan bir yerde olurum herhalde.

Bir kaç tane içince gaza gelirim belki, yeni insanlarla tanışırım. Onlarla otururuz sahilde. Ertesi gün de şarap içeriz. Üç gün kaldıktan sonra çıkarım başka bir şehre giderim.

Yeter ki şu yaşadığım yerden uzaklaşayım sadece 1 ay. Aklımda okul da olmasın, staj da olmasın, iş düşüncesi de olmasın. Sadece akşam yiyeceğim yemek olsun o 1 ay boyunca, daha ne.

Derslerim de iyi değil, okulum da iyi değil. Hiç bir şey için koşturasım yok. Kulüplerle de uğraşmak istemiyorum. Projelerle de uğraşmıyorum. Her şeyi bir kenara bırakıp, 1-2 ay boyunca hiç eve uğramamak istiyorum. Her gün geçtiğim yerleri görmemek istiyorum bir süre. Farklı insanlarla iletişim kurmak istiyorum.
…
O da olmuyor ki. Şehir dışına çıkmak istiyorum ama bir yandan da ona üşeniyorum. Hiç bir şey yapmadan, hiç bir şeyi düşünmeden yatmayı da özledim. Yaz geliyor ama okul yine bitmiyor, o bitse staj başlayacak. Bütün arkadaşlarım dünyayı gezdi ama ben odanın dışına çıkmaya bile üşenir hale geldim. Kilo da almıyorum işin kötüsü, bari o açıdan işe yarasaydı ama o da yok işte.

Asıl garip olan bunları yapamamak da değil aslında. Yapmamak asıl garip olan. Ev ortamı kötü o yüzden çalışamıyorum desem hiç de öyle değil. Projelerle, programlarla uğraşmaya da imkanım var. Şehir dışı hatta yurt dışına gitmek istiyorum desem bir şekilde ona da imkan yaratırlar biliyorum. İşte asıl gariplik bu zaten, yapamamak değil yapmamak.

Vizeler geldi yine. Üstelik pazartesi günü sabah 6 saat derse girip, akşamına da 2 tane sınava gireceğim. Üstelik sabah işlenen konuları akşam soracak hoca. Salı günü de sabah 2 saat dersim ve 1 tane sınavım var. Her şey bu kadar sıkışıkken ben hala başlamış değilim ve bu yaz okulu son şans benim için. Durum böyle, bazen diyorum bak son bir gazla çalış şurada 5 hafta daha, sonrası rahat diye. Bazen de ulan bırak her şeyi ve çek git buralardan diyorum.

İki seferdir çok umrumda olmuyordu yaz okuluna kalmak, bu sefer çok koydu be. Doğru düzgün evden de çıkmaz oldum, en sık gördüğüm adamların bir kısmını görmüyorum bile, bir kısmı ise hiç gelmedi.

Alsam şöyle bavulumu, gitsem 1 ay, kaybolsam buralardan. Beni özleyecek 3-5 kişi var zaten topu topu. Vizeler bitsin bol bol gezeceğim diyorum ama biliyorum ki o da olmayacak. Yine götümü kaldırıp bir yere gidemeyeceğim.

Kendimden sıkıldım en başta, götümü kaldıramamaktan sıkıldım artık.

Genel olarak tanıştığım günden bugüne kısa kısa anı anlatmış gibi oldum yazıda. Başkaları tümünü anlayamayacak olsa da, bir çok güzel hatırayı barındırabildiği için herkese benzer şeyler yazılmasını tavsiye ediyorum. Bu da o yazı:

“Muhtar, muhtar” diyerek yanaştı sinsice, “bu emotikonları da ekle” dedi utanmadan. WetBluePhobia oluşturan şahsın torpiliyle katıldı konuşmaya, ardından İstanbul’da ani bir karar sonucu telefon etmesiyle başladı “seviyeli” birlikteliğimiz. Pek sever Haydarpaşa’da şafak vakti beni beklerken ağaç olmayı, arkamdan su dökmeyi daha çok sever ama. Evlere şenlik bir abiye (ağabey) sahip ayrıca. O evde ve Moda’da çay bahçesindeki muhabbetleri unutmam mümkün değil. Misafire zorla su aldırılan bir evi nasıl unutabilirim ki zaten. (Abisinin) çalıştığı büro da müthişti. Kargo yerine moleküler transportasyonu şu anda kullanabilsek her hafta çibörek yollayacağım, yesin büyüsün konserlerde ezilme tehlikesi geçirmesin diye. Tavlada olduğu gibi hayatında da şans hep yanında olsun.
Fırlama

Sokağın en ucundan dönüp bir ara sokağa giriyor.Giriyorsun.Sokağı yardıktan sonra dönüp sana yaklaşıyor.

Bakıyor,başını kaldırıp masumluğu oynayan bakışı atıyorsun. Gülüyor, yaklaşıyor.

Sadece bakıyorsun,dönüyorsun yürümeye koyuluyorsun.Omzunu tutuyor,çeviriyor,yaslanıyor ve kokluyor.Gözlerinde bacaklarını görüyorsun.Yüzünde belini görüyorsun.

Öpüyor,öpüyorum.Öpüyor,öpüyorum. Kokluyor ve kokluyorum. Gezdiriyor,dürtüyor ve açıyor. Çıkarıyor,soyunuyor,soyuyor.

Nefes alışıyla göğüslerinin arası inip kalkıyor, kemikleri görebiliyorsun.

Kontrol ediyor,yaslanıyor,dolanıyorsun. Tekrar öpüyor ve eğiliyor. Duvara yaslanıyorsun,tüm ayrıntıları bir kenara bırakıyorsun.Sadece arzuluyorsun. Kızıl saçlarını yana atıyor.bembeyaz bedenini delicesine istiyorsun.

İnliyor.İnliyor.Kuduruyorsun.

Nefes alıyor ve gülümsüyor.Uçuşan saçlarını elliyorsun,tüm gücünle çekip acı veriyorsun. Çıldırıyor.

Tırnaklarını kendi pürüzsüz etine batırıyor.Kanıyor.Gidip , geliyor .

Rüzgar tenine vuruyor,güç veriyorsun. Rüzgar tenine vuruyor,sahipleniyor.

Yoruluyorsun.

İtiyor,Kalkıyor ve öpüyor.

Giyiniyor,sırılsıklam olmuş haliyle bir pall mall daha yakıp gidiyor.

Ölüyorsun.

Limango, Otto Group’un Türkiye pazarını test etme amaçlı kurduğu sitedir. Otto Group için sitede şu açıklama bulunmakta:
Otto Group, 123 şirketi 53.000 çalışanı ve 2008 yılı cirosu ile Fortune Global ilk 500 listesinde 397.sırada yer alan, perakende ve servis sektöründe hizmet veren şirketler topluluğudur. Otto Group’un 2008 yılı cirosu 15 milyar Euro’nun üzerindedir. B2C faaliyetleri ele alındığında Otto Group dünyada Amazon’ dan sonra ikinci sırada bulunmaktadır.

Sitede şu anda saat, ayakkabı, çakı, parfüm, takım elbise aksesuarı ve giyim içerikli 7 farklı markanın satışı yapılmakta. Bunların arasında Dockers, Damat, Elle, Pierre Cardin gibi markalar da bulunmaktadır. Bu markalar her gün değişmektedir.

Limango, sadece üyelere özel fırsatlar sunar ve yalnızca davetiye ile üye alımı yapmaktadır. Limango’ya www.limango.com.tr adresinden ulaşabilirsiniz. Üye olmak için http://www.limango.com.tr/g.php?IN=19e97612712367f8ed6250b10923ee73 adresini ziyaret etmelisiniz.

Doyumsuzluk bize, hayatımıza, çevremize ve dünyaya neler katmış biraz bakalım mı? Ders başarı notu konusunda doyumsuzlar da dünya devlerini büyütme doyumsuzları da cinsel tatmin yönünden eşinden doyumsuzlar da bir öğünde dolu dolu yemek yemekten bıkmayanlar da hayatı öyle ya da böyle bir yanından ıskalamışlardır ve bir kısmı bunu fark edemeden ve doyumsuzluğunu da koruyarak göçüp gitmişlerdir, gitmektedirler de. En acı durum ise doyumsuzluklar nedeniyle kaybettiklerinizin yüzünüze çarptığı an olsa gerek. Bu tip anlar ise geri dönülmeyecek anlarda yaşanır.

Halbuki anlık da olsa doyumluluklar ne kadar mutluluk verebilir insana. Sevişmenin verdiği birkaç saatlik haz, birkaç lokma ile karnın bir süreliğine doyumunun verdiği haz, kendi ülkende barış ve huzur içinde yönetici güç olmanın verdiği haz yok mudur? Bunu yaşayanlar varsa çevrelerine de mutluluklarını ve gerekçelerini yansıtsın isterim çünkü tatmin olmayanlar mutsuzluklarını ve gerekçelerini fazlasıyla yansıtarak başkalarının da hayat alanını işgal ediyor, hatta doyumsuzluk denen mıknatısın çekim alanına itiyor.

Doyumsuzluklardan, serbestliğin içine edenlerden, bireyselliğin anlamını boşaltanlardan, tatminsizliğinin acısını başkalarından çıkaranlardan insanlar da dünya da o kadar bunalmış olsa gerek, artık dengeler bozulmuş durumda. Ekolojik, uluslararası, ulusal, toplumsal, bireysel, ruhsal, fiziksel her türlü yapı kapasitesinin üstünde sarsıntılar yaşıyor çağımızda. Buna dur diyebilecek olan da ancak toplu bir kanaatkarlık olabilir gibi görünüyor. Nasıl mı olacak bu? Her ateş, cirmi kadar yer yakacak. Evet evet, atalarımızın dediği gibi “Ateş olsan cirmin kadar yer yakarsın.”. Neden onlara kulak vermeyelim? Hem toplulukları etrafında toplayan inançlarda da özünde bir kanaatkarlık yok mu çarpıtılmış veya çelişkilerle dolu da olsa? Bu kavramı doldurmak bireylerin elinde, önce kendilerince “kanaat” kavramını yaratanlar bunu çevrelerindeki diğer “kanaat” kavramlarıyla çarpıştırarak, çatıştırarak “kannat etmek” üzerinde uzlaşamaz mı öyle ya da böyle?

Ütopik görünüyor olabilir ancak sadece ekonomik ve politik yanı görünen “Küresel Kriz”in hayatın her alanında, yerkürenin insan eli değen her metrekaresinde öyle ya da böyle yaşandığı ortadayken bundan çıkış yollarını da düşünmek gerek. Bu, çürütülebilir bir çözüm olsa da en azından bu konuda kafa yorulduğunun bir işareti. Hem ampul denilen şey ilk deneyde mi bulundu sanki? Bilmemkaçbininci deney sonucu ortaya çıkmadı mı o meret? Bakarsınız çözüm de bilmemkaçmilyonuncu düşüncenin çıkardığı ütopyadan doğar? ;)

Şu anda çok yeni olması nedeniyle doğru düzgün çalıştığını söyleyemeyiz. Birkaç deneme yaptım ve pek başarılı sonuçlar alamadım fakat zamanla vazgeçemediğimiz bir hizmet olacak.

Bu hizmet, site içeriklerini tarayarak bilgiye ulaşmayı kolaylaştırıyor. Arama sonuçlarınızı milyonlarca site içerisinden derleyip, tablo halinde size sunuyor. Üstelik mevcut tabloyu isteğiniz doğrultusunda farklı bilgiler içerecek şekilde genişletme imkanınız da mevcut.

Örnek olarak arama kısmına Toyota yazalım. Karşımıza Toyota’nın araçları satır satır çıkıyor. Her biri için ayrı sütunlarda fotoğrafları, açıklamaları, vites bilgisi, yüksekliği, genişliği çıkıyor. “Add columns” kısmından uzunluk, motor özellikleri… gibi farklı bilgiler ekletebiliyoruz ya da “Add items” kısmından farklı modellere de bakabiliyoruz. Üstelik tüm bilgileri hangi siteden aldığını da görebiliyoruz.

Çok ayrıntılı şeyler denemedim, yerel konular hakkında çok fazla bilgi çıkmıyor. “Turkey” yazınca çok saçma içerikler çıkarıyor fakat Google bu hizmetin peşini bırakmaz, mükemmele ulaştırmayı hedefler.

Henüz Türkçe desteklemeyen bu hizmete http://www.google.com/squared adresinden ulaşabilirsiniz.

29 Mart seçimlerinde şehir şehir sonuçlara baktığımızda:

*İstanbul Büyükşehir’de ilk defa bir başkan, ikinci dönem seçildi. AKP’li Kadir Topbaş, seçilmesine seçildi ancak İETT’nin borç batağında olması ve seçim projesi olan “Metrobüs”lerin ihtiyaçları karşılamak şöyle dursun külfet yatırıma dönüşmesi başta olmak üzere birtakım olaylar ve hareketler eksi puan toplamasına şimdiden başladı. Üstelik karşısında gayet dişli bir rakip olan CHP’li Kemal Kılıçdaroğlu – Gürsel Tekin ikilisi, İstanbul çalışmalarına kaldığı yerden devam ediyor ve kadroları Belediye Meclisinde sert muhalefetleriyle boy gösteriyor. CHP’li Ataşehir Belediye Başkanı’nın yakın çevresini kayırdığına yönelik birtakım iddiaların basında yer alması bu ekip için olumsuz bir gelişme olarak hanelerine yazılabilir. Yine de Topbaş ve ekibi kadar hızlı yıprandıkları söylenemez. AKP’li ilçe belediyeleri de seçim öncesi ses çıkarmadığı kaçak katları ise bir bir yıkarak, oy topladığı kesimlerde hukuku hatırlamış görünüyor. Oyunu kaçak kat, erzak, kömür, ıvır zıvır karşılığı satanlara ders olsun. ;)

*Ankara’da 1994′ten beri büyükşehiri kimselere bırakmayan Melih Gökçek gene kazandı. Hatta Gökçek’in oylarını bölecek olanlar (CHP’li Karayalçın, MHP’li Yavaş ve SP’li aday) birbirlerinin oylarını bölmeyi de ihmal etmediler. Ankara, yeniden Melih Gökçek ile dörtnala Balkanlar ve Ortadoğu’nun “Harikalar Diyarı”(!) olmaya devam edecek görünüyor. (Daha fazla yorum, mahkemelik eder mazallah) Karayalçın ve Yavaş en iyisi Ankara milletvekili olarak 2011′de karşımıza çıksın, ikisi de değerli şahıslar ancak Ankara Büyükşehir’e güreşmeye güçleri yetmedi görünüyor. Yok mu koskoca muhalefette başka adaylar? :) Keçiören’de Turgut Altınok’a rağmen AKP, Çankaya’da Muzaffer Eryılmaz’a rağmen CHP aldığına göre Ankara seçmeninin de bir bildiği vardır demekten başka söz bulamıyorum. (Bir yerde dini ve milli duygular, diğerinde laiklik korkusu baskın gelmiş ve Çankaya’da adayın değiştirilmesi etkili olmuş görünüyor.)

*İzmir’e gelelim. Adamakıllı bir merkez sağ çıkmadan CHP’nin oradan sökülmesi zor görünüyor. %50lere varan oy oranlarıyla patlama yapmaları buna delalet değil de nedir?

*Adana’daki seçimler ise bol tartışmalı ve bol iddialı geçti, oylar tekrar tekrar sayıldı ve 1984-1989 arası ve 1994′ten bu yana başkanlığı yürüten, eski AKP’li yeni MHP’li Aytaç Durak galip geldi. AKP ve CHP’nin seçimleri küsüratla kaçırdığı söylenebilir (www.ysk.gov.tr adresine havale ediyorum meraklıları). Demek ki halkın bir kısmı öyle ya da böyle Durak’tan memnun ki AKP’ye rağmen Durak’la yola devam dediler.

*Antalya Büyükşehir seçimleri ise ne kadar esnek ve liberal isimler olursa olsun ismin yer aldığı çatının da önemine işaret etmekte. CHP’li Mustafa Akaydın, hem Akdeniz Üniversitesi eski Rektörü olmasından kaynaklanan tanınmışlığı hem de Rektörlük seçimlerinde 1. sırada olduğu halde Cumhurbaşkanı Gül tarafından atanmaması karşısında Antalya halkının gösterdiği refleks olarak değerlendirilebilir Antalya seçimleri.

*Gelelim en yakından gözlem fırsatı bulduğum Eskişehir Büyükşehir seçimlerine. 1999′dan bu yana başkanlığı yürüten DSP’li Yılmaz Büyükerşen, partisinin kaybettiği prestije ve ilgiye rağmen isim yaptığı ortada. Şehir merkezinde yaptığı çalışmalar dünya çapında parmakla gösterilecek nitelikte. Bunu şehre yakın mahallelere ve kenar semtlere yansıtamadığından bir miktar tepki sahibiydi. Ancak AKP’nin seçimleri bir inatlaşma olarak görmesi ve gergin bir atmosfer yaratması, Büyükerşen hakkında seçimlere 1 hafta kala asılsız haberler içeren gazeteler yayımlaması (ki birkaç gün sonra belgeleriyle Büyükerşen tarafından yerel Sonhaber gazetesinde yalanlandı) Eskişehir halkının tepkisini çekti. Büyükerşen’e kızanlar bile Büyükerşen’e oy attığı ortada ki %40 küsürlerden %52 civarında bir oy oranına sıçrama yaptı Büyükerşen. 2014′teki seçimlere katılmayacağı söylenen Büyükerşen’in yerine gelmek isteyen adayların büyük bir boşluğu sağlam bir biçimde doldurmak zorunda olduğu ve hizmetleri geniş çaplı yayması gerektiği ortada olacak görünüyor.

DipNot: Yakın zamanda yapılan kabine değişikliğine bakıldığında da CHP ve DTP’ye kaptırılan yerlerin vekili olan bakanlar nasıl olduysa koltuklarından oldu genellikle (örn. Kemal Unakıtan, Hüseyin Çelik, Mehmet Ali Şahin).

Diğer belediyelere de değinmek isterdim ancak bu belediyelere bile istediğim gibi değinemediğim için bu yazıyı burada kesiyorum. Seçimler hayırlı uğurlu olsun.