her turk asker dogar – eksi sözlük Yüzümü yarına döndürmeliyim! (Bölüm 2)
26 Haz 07

“Hayat,hem mutlulukların hem de hüzünlerin bahçesidir.” diyordu yıllar öncesinde bir arkadaşımdan aldığım bayram mesajı. Doğru,hayatta aynı anda mutlu olurken bir anda üzülmek mümkün. Bunu saniyeler farkıyla 20 Ağustos 2005 günü yaşadım,hem de saniyeler farkıyla. Ölümcül bir durum değildi belki ama hayatım boyunca unutmamın zor olacağı,kendim için dersler aldığım,hayatımı farklı bir yönde şekillendirmeme neden olan ve beni olgunlaştıran sürecin başlangıç tarihi bu. Pek çok insanın üniversiteyi kazandığı için sevinçten ağladığı,oynadığı,çığlık attığı anlarda bendeniz lanet ediyordum kazandığıma (yanlış okumuyorsunuz,lanet ediyordum). Nedeni ise babamın kazanmama sevinmek yerine bir anda evden cenaze çıkmışa dönmesi diye kısaca tarif etsem ve kısa bir nezaket tebriğini saatler sonra sıcak yaz günüyle alakasız bir biçimde emrivaki yapılmış birinden alır gibi aldığımı söylemem yeterli olsa gerek. Annemi sorarsanız ne yapacağını şaşırmış durumdaydı ama pasif kaldı,doğru muydu bilemiyorum,sanırım evlenip evlat sahibi olduğumda anlayacağım bunların doğruluğunu.

İşte hikaye bundan sonra başlıyor. Kazandığıma lanet ettiren insanlar bir anda hayatımı kendi isteklerince şekillendirmeye başladılar,sadece benim iyiliğim(?!) için. Zaten günlerdir şaşkın olmanın verdiği,hayalkırıklığının verdiği düşüncesizlikle aldırmıyordum ne planlayıp neye karar verdiklerine. İpleri de koparmak istemiyordum,düşünün o derece gergin bir ortam var tevazuma rağmen. İğrenç,iğrenç,iğrenç. Kaydolduğumda “Hayırlı olsun” diyen ve üniversitemde nadiren rastlayacağım bir güleryüzlü memurun tebriği olmasa anlamıyordum üniversiteye başladığımı. Fazla romantizmin sonu hayal kırıklığıdır,hayal kırıklığının sonu da depresyondur.=P Geri kalan her şeyi kendilerine göre planlayıp hallettiler ve eylül sonunda bir kereye mahsus olmak üzere İstanbul’a beraber gelip eşyalarımı bırakıp gittiler sağolsunlar (buna da şükür diyor insan bu zamanlarda). Hayatımda en zor anlaştıklarımdan bir ev arkadaşı akraba da piyangodan çıktı. :D Ahaha şansa bak hele.=P Hiç kazanmasam daha hayırlı be.

Neyse nerede kalmıştık aylar ayları kovalar ve bendeniz o dışardan sıcak,süper görünen ancak içi soğuk ve itici ortama alışmaya çalışır(gerçekten değerli birkaç dostum ve o olmasa çıldırırdım),ev ortamını tıngır mıngır uydurmaya(?!) çalışır,ailesiyle minimum uzlaşma maksimum çatışma ve minimum görüşme (esk.e sık gelip de ailesiyle minimum görüşen bendim heral=P ) ile bir buçuk yılı doldururken… Bir anda gerilim bir gece ilk patlamasını yaşar ve bunun ardından yaklaşık 2 ay sonra gelen büyük patlama ile bir anda kendimle ilgili kararlar veririm. Ne pahasına olursa olsun kabul ettirecek ve uygulayacaktım.=)

Devamı gelecek…

Bunları da sevebilirsiniz:

Etiketler: , , ,

Yorum yaz

Aşağıdaki formu doldurarak misafir olarak da yorum yazabilirsiniz fakat üye olmanızı tavsiye ediyoruz.

Misafirler için yorum yazma paneli: